Polacy - naukowcy i wynalazcy - historia

MAX  FACTOR (1872 - 1938)  prekursor sztuki makijażu. Producent i wynalazca kosmetyków.

To Max Factor (znany także jako Maksymilian Factorowicz) ukuł określenie „make-up” i stworzył pierwszy komercyjnie dostępny podkład do twarzy. Urodził się w Zduńskiej Woli. W wieku 20 lat otworzył własny sklep drogeryjno-perukarski w Moskwie i wykonywał charakteryzacje aktorów Cesarskiego Teatru Imperialnego. Stał się doradcą od kosmetyki dla rosyjskich elit i dworu carskiego. W 1904 r. wyemigrował wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych i pozostał tam do końca życia.

W Złotej erze Hollywood, jeśli mowa była o makijażu, na ustach gwiazd srebrnego ekranu było tylko jedno nazwisko - Max Factor. Wizjoner i wizażysta, producent peruk i wynalazca. Max Factor był znany z tworzenia reprezentacyjnego wizerunku najsłynniejszych ikon kina, takich jak Ava Gardner, Jean Harlow, czy Marlena Dietrich. Uważał jednak, że wszystkie kobiety powinny mieć przynajmniej namiastkę czerwonego dywanu w zasięgu ręki.

W Los Angeles rozpoczął produkcję własnych kosmetyków i pracował z największymi gwiazdami Hollywood. W 1927 firma Max Factor rozpoczęła działalność marketingową na terenie całych Stanów Zjednoczonych, a już w 1930 eksportowała swoje produkty do 80 krajów.

Kosmetyki do makijażu i techniki, które Max Factor stworzył na potrzeby przemysłu filmowego oraz klientów z Hollywood, przyniosły mu statuetkę Oskara. Od tuszu do rzęs przez podkład, cienie do powiek, aż po błyszczyk – Faktor zapewniał wszystkim kobietom profesjonalne kosmetyki do makijażu, umożliwiając im kreowanie własnej definicji piękna, na co dzień.

Wynalazek Max Factora, zwany "Kalibratorem Urody", służył mu do analizowania kształtów oraz indywidaulnych cech kobiecych twarzy

żródło:

http://www.maxfactor.pl/

.................................................................................................................................................

LUDWIK HIRSZFELD (1884-1954) – Odkrywca grup krwi

Lekarz, mikrobiolog, immunolog i serolog, twórca polskiej szkoły immunologicznej oraz nowej dziedziny nauki – seroantropologii.  Po maturze w Warszawie wyjechał na studia medyczne do Niemiec. Swoje zainteresowania kierował głównie w stronę bakteriologii i serologii. Po obronie pracy doktorskiej wyjechał do Heidelberga i rozpoczął pracę w Instytucie Badań Raka, gdzie wraz z niemieckim lekarzem E. van Dungernem, stworzył podstawy nauki o grupach krwi (odkrył mechanizmy dziedziczenia grup krwi) i wprowadził ich oznaczanie (A, B, AB, 0), przyjęte na całym świecie w 1928 r. Oznaczył również czynnik Rh i odkrył przyczynę konfliktu serologicznego, co uratowało życie wielu noworodkom.

Uzyskał habilitację za prace nad związkiem zjawisk odpornościowych i krzepliwości krwi. W czasie I wojny światowej uczestniczył w zwalczaniu ogromnej epidemii tyfusu plamistego w Serbii. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r., współtworzył Państwowy Zakład Higieny w Warszawie. W 1926 r. habilitował się po raz drugi jako bakteriolog i immunolog. W czasie II wojny światowej zmuszony do zamieszkania w getcie warszawskim, pracował tam naukowo i leczył chorych na tyfus plamisty. Uciekł z getta na aryjską stronę. Po wyzwoleniu Lublina brał udział w tworzeniu Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, a następnie podjął pracę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wrocławskiego,, tworząc we Wrocławiu Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN. W 1946 r. otrzymał od Instytutu Rockefellera zaproszenie do pracy w Stanach Zjednoczonych wraz ze świetnymi warunkami finansowymi, po wykładach wrócił jednak do Polski.

Odkrycie grup krwi to tylko jedno z wielu osiągnięć Ludwika Hirszfelda. Jego zasługą było także wynalezienie szczepionki przeciw durowi brzusznemu, produkcja  szczepionek przeciwko cholerze i tyfusowi. Jego odkrycie dotyczące geograficznego powiązania częstości występowanie poszczególnych grup krwi dało początek nowej gałęzi nauki – seroantropologii.  Sławę przyniósł mu także udział w procesie Rity Gorgonowej, w którym wystąpił jako serolog  podważając prawdziwość
dowodów w sprawie.

Był znakomitym naukowcem ale tez niezwykle życzliwym człowiekiem.
Żoną prof. Ludwika Hirszfelda była prof. Hanna Hirszfeldowa, również lekarka, pediatra.

Źródło informacji i zdjęcia:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Ludwik_Hirszfeld
http://portalwiedzy.onet.pl/10114,,,,hirszfeld_ludwik,haslo.html

.................................................................................................................................................

   JAN CZOCHRALSKI 
(23.10.1885 – 22.04.1953)
 

Genialny, światowej sławy uczony, wynalazca, patriota, najczęściej wymieniany polski uczony we współczesnym świecie techniki.

Ale także – niesłusznie i boleśnie odsunięty od pracy naukowej i zapomniany przez lata. 

Prof. Jan Czochralski przez wielu nazywany jest „praojcem elektroniki” a także „Kopernikiem elektroniki”.  Jego metoda (zwana "metodą Czochralskiego"), polegająca na technice otrzymywania monokryształów, znalazła zastosowanie w fizyce półprzewodników i przemysłu elektronicznego, dając ogromne możliwości rozwoju wielu dziedzin przemysłu. Za datę oficjalnych narodzin metody Czochralskiego uznaje się datę 19 sierpnia 1916 r. Odkrycie tego genialnego uczonego wyprzedziło o kilkadziesiąt lat epokę. Monokryształy krzemu wychodowane dzięki metodzie Czochralskiego posłużyły do produkcji pierwszych układów scalonych, bez których dziś nie potrafimy sobie wyobrazić życia, które są sercem wszelkiej elektroniki, sterują pracą telewizorów, komputerów, telefonów, samochodów, robotów, wyrafinowanych kuchenek mikrofalowych i zwykłych zegarków.

Prof. Czochralski  jest znany na świecie także z powodu odkrycia w 1924 r. stopu B wykorzystywanego w kolejnictwie. Cały świat kolejowy jeździł na stopie Czochralskiego aż do lat 60. zeszłego wieku, kiedy w kolejnictwie łożyska ślizgowe zostały zastąpione przez toczne.

Podczas wojny kierował zakładem badawczym utworzonym za zgodą Niemców z przedwojennej katedry Politechniki Warszawskiej i jednocześnie przez całą okupację współpracował z AK, przyczyniając się do ocalenia wielu polskich naukowców.  Mimo braku dowodów został po wojnie oskarżony o kolaborację z okupantem i odsunięty od pracy naukowej na Politechnice Warszawskiej. Zajął się wówczas rzemieślniczą produkcją pasty do butów, soli szybko-peklującej, modnych wówczas proszków na katar, laku oraz płynu do trwałej ondulacji.

Senat Politechniki Warszawskiej dopiero 29 czerwca 2011 roku po 66 latach, podjął uchwałę o rehabilitacji naukowca i przywrócenia mu jego dobrego imienia, podważonego na PW w 1945 r.

Źródła: http://www.janczochralski.com/http://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Czochralski



drukuj« powrót

Sekcja dla członków

Email:

Hasło:



Polska Izba Turystyki